Not About You

yani evet, zaman ilaç, ama her ilaç gibi doz aşımı veya yan etkileri mevcut. hani her şey doğada karşılıklı işliyor ya, sıcak-soğuk, iyi-kötü, aşağı-yukarı falan işte. zamanın etkisi de böyle, iki taraflı. zira zaman mekanla bağlantılı yaşanıyor ve burada geçirdiğin zaman buraya alışmanı sağlıyorken, zamanı yaşamadığın yerlerden de uzaklaşmana neden oluyor. bir şeyi kabullenmek başka bir şeyi unutmak da demek ya hani. sıklıkla yaşadığım duygu, bir yerlerde bir şeyleri kaçırıyor oluşum.  tabii hayatta hep böyle de, daha özel, küçük bir alandan bahsediyorum burada, sevdiklerimin hayatıyla ilgili detaylardan.  istanbul'daki ailen, arkadaşların, sevgilinle paylaştığın şeyler farklılaşıyor. bazısı bu zamana yeniliyor... buraya benden 1 sene kadar önce çok yakın arkadaşım nuri gelmişti. nuri'den birkaç ay önce de yine canım arkadaşım tuçe san francisko'ya taşınmıştı.  ve o zamanlar kendimi çok eksilmiş hissetmiştim. hayatına çok fazla yakın arkadaş katamayan biri olarak böyle i...

bence olmuyoruz, olmayacağız ya da bir 6 ay sonra tekrar konuşalım bunu.  ve bu olmazlığın sebebi işlerin ters gitmesi veya duygusal gitgeller/gelgitler falan değil başka bir şey var orada. yani daha minik bir sabiyken 5 derece soğukta tişörtle parkta oyun oynayıp, yeşillikler içinde büyümüş, medeniyeti hava diye solumuş ve benimle aynı yaşa erişmiş biriyle aynı aidiyet hissine zaten erişmem mümkün değil de, 6 yaşındaki bebeyle bile yarışamam.  sonra bir kere her an kötü bir şey olacak, işler tersine gidecek ve geri dönmem gerekecek duygusunu atmak çok zor. nasıl bir ekonomik, kültürel yapıdan geldiysek artık. ne bileyim burada yaşamla ilgili bazı şeylerde zorluklar var, ama bir çok şey de kolaylıkla oluyor. hepsinin matematiği var ve o matematik doğru işliyor. yani ortalama düzeyde para kazanıyorsan hayat burada baya pratik.  yemek tarifi gibi listelenebilecek şekilde, londra'da yaşam tarifi yapılabilir. dozlar, malzemeler o kadar belli ki. ve daha da güzeli kimse bunlar...

Kitaplardaki önsözleri sevmiyorum.  Kitapta anlatılanlara girişimi geciktiriyor, süreden yiyor gibi geliyor ve pek de işime yaramıyor.  Tamam kitap kurdu değilim, belki ondan, okumaya ayırdığım zihinsel süre zaten kısıtlı, bunu önsözle harcamak istemiyorum. Bir de ben o yazarı, o hikayeyi duymak istiyorum, hikayeyi duyan kişinin söylediklerini değil.  Sığlıksa sığlık, bana ne. Bugün 27 Nisan 2021. (Bunu yazdım, çünkü buraya yazdığım gün post'a atılan tarihle aynı olmayabilecek) 15 Ocak 2021'den beri Londra'da yaşamaya başladım. Vizem başvurumun üzerinden yaklaşık-nerdeyse de tamı tamına- 1 sene sonra çıktı. O 1 sene bana sürprizler hazırlamıştı, ki muhtemelen hayatın normalde hazırladığından daha farklı değildi. Yo yoo farklıydı tamam. (Bunlar anlatılacak) Mart 2020'den beri  corona/covid-19 denilen zirzop virüsün etkisindeyiz. Pandemi, maske, kolonya, karantina, PCR, pozitif/negatif, antikor, hijyen, mesafe, yoğun bakım, entübe ve sonunda aşı 1 senedir en sık kullan...