Not About You

çocukken lunaparka* gittiğimizde en favori yerim "çarpışan oto" tarafıydı. "çarpışan oto" kullanmaya bayılıyordum, özellikle çarpıştırmamaya çalışarak alanın içinde dört dönüyordum. ne kadar az çarpışırsam o kadar iyiydi. ama mutlaka beni gözüne kestiren birileri çıkıp beklemediğim bir anda arkadan, yandan daaan! diye geçiriveriyordu. o durumları da seviyordum. kahkahalar atıp eğlenmek işte. bir de daha küçük olduğumuz zamanlarda sevilen atlıkarınca mevzusu var. hangi hayvanı seçeceksin önemli, at olmalı mesela. sonra hangi renk atı seçeceksin o da önemli, yeşil, kırmızı, siyah. kendiliklerinden hiç bir yere gitmeyen, hızları tamamen eşit, at, tavşan, fil vs arasından seçim yaparsın. bazı lunaparklarda direk yukarı aşağı da hareket eder ama tüm hayvanlar aynı hızla ilerler sonuçta. yine de önemlidir çocukken, hangi hayvan, hangi renk. sıra beklerken, binmek istediğin siyah atı tutturabilmek için anne-baban atlıkarıncanın duracağı noktayı tahmin edip, siyah ata en ya...

gördüğümüz, duyduğumuz, söylediğimiz şeyin bir hikayesi olmadığında sadece bir görüntü, ses veya söz olarak kalıyor. bunu, şu an kaldığım otelin bahçesindeki şezlongta oturup, karşımdaki büyük ıhlamur ağacının hafif rüzgarla salınan yapraklarının ardında uzanan yeşil çayıra bakarken, bu manzaranın bana hissettirdiği şey ne diye düşündüğümde keşfettim diyelim. bu görüntünün bağlantılandığı farklı anı parçaları canlandı zihnimde. ama şu anki manzaranın henüz bir yeri yok. bize ait hikayelerin çevresinde bulunmak, o hikayeleri beraber yazdıklarımızla birlikte olmak bize iyi geliyor. yeni bir hikaye oluşturmak da zaman alıyor. istanbul'da planladığımdan uzun bir süre kaldım. zorunluluktan kaynaklandı, son zamanlarda huzursuzlanmama sebep oldu falan ama güzeldi. bana ait hikayelerin içinde olmanın, o eski hikayelerde kendimi yaşamanın rahatlığı vardı.* daha önce demiştim ya, zamanın çift taraflı etkisi var, bir yerden yontarken ötekini çoğaltıyor. bu yaklaşık 2 aylık sürede, ailemle yaş...