Not About You

 şu covid kısıtlamaları yeter artık, saçma sapan bir yola girdik derken, o yoldan çıkılmaz oldu. ülkeler birbirine geçişlerde kafalarına göre kurallar uyguluyor, herhangi bir sosyal ortama girilirken aşı kartı sorulması "tartışılıyor", aşı olmak istemeyene öcü gözüyle bakılıyor, aşı olan aptal görülüyor. geçen sene maskeyle "uğraştık" bu sene aşı vs vs istediğin gibi hareket edemiyorsun, düşünemiyorsun bile. her haliyle özgürlüklerin kısıtlanmasına çıkan tek yönlü bir yol.  vallahi yeter artık ya, bitsin bu oyun, bir salın bizi.

bu aralar türkiye'deyim. 19 haziran'da geldim. ailemi, arkadaşlarımı ve burada yapmaya alışık olduğum şeyleri özlemiştim. kuzenimin evlenecek olması ve olağan doktor kontrollerimi yaptırmak da diğer sebeplerimdi. bu arada özlemek derken, sıkıntılı rüyalarda sevdiklerimi görüp kuruntu yapma düzeyine erişmiştim. bazen kendimizi arada kalmış hissederiz, ve mecazen bir ayağım bir ipte diğeri ötekinde cambazlık yapıyorum sanki deriz (tamam demeyin yahu ben diyorum). Bunun seviyelerini 1-10 arası şöyle tanımlarsam eğer "10- aynı anda iki kişiden hoşlanmak", "1-menüdeki iki tatlı arasında kararsız kalmak" ben şu sıralar 12 gibiyim. bu zaman zaman 5, bazen 3 falan olabiliyor tabii. neyse buraya geldiğim ilk haftayı istanbul'da annem ve babamla geçirdim çoğunlukla, uzaktan çalışma düzenine devam ederken yeğenleri ve ablamı gördüm, seda'yla görüştüm, öğle tatili veya sabah saatlerinde kapıdan teyze ve dayı ziyareti yaptım, kuzenlerimin bebişlerini gördüm,  dok...